Ademloos

Een boom stond er onbewogen bij
Jaren had ze bijeen gespaard
En als ringen om zichzelf geweven
Altijd al was ze erg op zichzelf geweest
Ze was er voor hen
En hoopte er nog lang na hen te blijven
Steeds had ze voor stabiliteit gezorgd
En met haar kleurenspel
Dacht ze iedereen te verblijden
Hun rommel had ze zonder aarzelen
Keer op keer weer opgeruimd
Maar officieel stond ze hun groei in de weg
Op een dag wilden ze meer licht
En dwongen ze haar baan te ruimen
Van binnen probeerde ze zich kranig te houden
Maar van buiten legde ze zich er gedwongen bij neer
Haar wortels grepen wild om zich heen
In de loopgraven die ze zelf gecreëerd had
Nog een laatste keer stootte ze zuurstof uit
Om die daarna samen met het leven
Om haar heen mee te nemen
En nu, nu hadden ze meer licht
Maar in hun zucht naar verlichting
Zagen ze enkel de barsten
Die ze niet meer konden ontdoen
In hun zucht naar verlichting
Deed meer licht er niet meer toe

Stem

Een verkiezingsaffiche
Wou een verschil maken
Er echt toe doen
En betekenisvol zijn
Maar ze ging slechts op
In de grote massa
Meestal werd ze genegeerd
Soms zelfs bespuwd of besmeurd
Slechts een enkele keer
Was er oprecht oog voor
En gunden ze haar een blik
Ze lachte nochtans mensen toe
En had het beste met hen voor
Binnenkort schuiven ze haar
Weer aan de kant
En wordt ze bedankt
Voor bewezen diensten
Dan kan ze zich
Niet langer uiten
En verliest ze
Terug haar stem
Terwijl dit net is
Wat ze mensen geven wil

Toenadering

Een multitasker ben ik niet
Dat hoort zo bij een man
Dus doe ik maar zo weinig mogelijk
Dat kan ik nog redelijk combineren
Daarom ga ik ook graag op reis in mijn hoofd
Het is er steeds fijn vertoeven
En het gezelschap bevalt me zeer
We koesteren dezelfde dromen
Al raken we elkaar ook al eens kwijt
Mijn hoofd heeft het meestal perfect voor elkaar
Terwijl ik het net niet zo goed weet
Zij bepaalt graag zelf de richting
Terwijl ik maar mee glijdt met wat komt
Als zij ‘s avonds iets voorneemt
Doe ik de dag erop vaak het omgekeerde
Van wat ze voor ogen had
Maar altijd is het fijn elkaar weer eens te kruisen
Om even van gedachten te wisselen
En onze toekomst samen uit te stippelen
Ik denk dat ik haar nog maar eens ga opzoeken
En hopelijk is ze ook op weg naar mij

Dochter

Vroeger bestond er zoiets als vooruitgangsoptimisme. Daar hoor je de laatste tijd niet zo veel meer van. Als kind spiegelden ze hem een toekomst voor van ruimtereizen, robotten, etc. Hoewel die toekomst nu een beetje werkelijkheid is, voelt het voor hem niet zo. In zijn jongensdromen zag het er immers heel anders en vooral mooier uit. Maar hij heeft dan ook altijd al veel fantasie gehad. In elk geval lijkt de tijd nu wat stil te staan, en zelfs een beetje terug te lopen. Het nieuws praat mensen een sombere stemming aan, waardoor het optimisme kantelt en een beetje dreigt door te hangen. Gelukkig is dit niet altijd het geval. Sommigen blijven nog altijd dromen. Zo droomt zij van haar eigen papierwinkeltje waar ze mensen met haar ontwerpen blij kan maken (*). En hij, hij koestert ook een droom. Het is een beetje een gekke droom. Zo wil hij heel graag een mooi muziekalbum maken. Vraag hem niet waarom, maar het is gewoon iets wat hij moet doen. Het voelt gewoon natuurlijk aan. Je ziet, dromen verleer je nooit. Maar bovenal dromen zij nu samen van haar, en dat zij haar dromen mag waarmaken. Daar dromen zij heel erg van.


Deze tekst is geschreven voor de geboorte van Martha, de song kort erna als een slaapliedje. 
(* intussen is die droom werkelijkheid geworden)

Schrijven is soms woorden hebben met jezelf

Een man sloeg een arm om zichzelf
En trakteerde hem op nog een rondje
Hij was altijd zijn beste vriend geweest
Al kon het ook wel eens botsen
Gaandeweg had hij zijn dromen afgepakt
En ze samen met hem vergooid
Als hij al eens een stap voorwaarts zette
Stuurde hij hem met rasse schreden terug
De illusie van een hoopvolle toekomst
Ontkleedde hij weer even snel
En ontnam het de magie
En toch was hij zijn beste vriend
Als enige was hij op hem aangewezen
Al wees niks daar eigenlijk op
En dus trakteerde hij hem op nog een rondje
Daar schrok hij niet voor terug
Nog eentje dan …

De muziek is er altijd eerst. Ze komt met een zelfgesponnen taaltje.

De muziek is er altijd eerst. Ze komt met een zelfgesponnen taaltje waar zelden of nooit betekenis achter schuilt.  Geen flauw idee waar de woorden vandaan komen, maar de muziek roept ze blijkbaar op. Op een unfaire manier verbindt ze er direct ook een dwingend metrum aan. En het ergst vind ik nog de spontane rijmelarij die ze met zich mee brengt. De vrijheid die muziek creëert, verdwijnt dus als sneeuw voor de zon door het voorgebetonneerde kader waarin ze de tekst wil steken. Ik heb er lang aan toegegeven, tot de dag waarop ik een tekst bijeen kreeg die zich niet hoefde te schamen. Sindsdien vraag ik ze subtiel toenadering tot elkaar te zoeken. 

Een man trok een waas
Van woede om zich heen
En besloot niet meer
Van het leven te houden
Hij schreeuwde ernaar
Spuwde erop
Schopte ertegen
Trok het aan de haren
Worstelde ermee
En liet het uiteindelijk
Wezenloos achter

Maar na een tijdje miste hij het
Ging radeloos op zoek
Toch vond het terug
Het wou hem nog, al een geluk
Hij omarmde het, kuste het
Veel te vaak, en vaak te intens
Hield ervan
Koesterde het voor even
Om het dan terug
Veel te vlug
Weer uit handen te geven

 

Eén van mijn meest dierbaren stamt uit het communisme

Eén van mijn meest dierbaren stamt uit het communisme. Zelf zit ze daar niet zo mee. Voor haar is het de gewoonste zaak van de wereld. Haar grootste troef is dat ze ongelofelijk goed kan luisteren. Niks ontgaat haar. Mooi is ook dat ze geen enkel oordeel velt. Ze neemt gewoon alles in haar op. Voor mijn eerste muziekalbum was ze een trouwe bondgenote. Haar naam is een beetje bijzonder. Ze heet Gefell m582. Haar bijzondere familiegeschiedenis vind je hier.

gefell_m582

Van veel praktische intelligentie ben ik gespaard gebleven

Van veel praktische intelligentie ben ik gespaard gebleven. Een smartphone zou zich spontaan moeten handleiden, maar daar blijkt die maar matig bedreven in. Soms hoor je al eens dat een auto een gevoel van vrijheid los wekt. Dit voel ik echter nooit. Een teveel aan indrukken brengt me immers algauw van de kaart. Ergens moet ik het hebben van een combinatie tussen creatieve en analytische intelligentie. Maar dan nog is geen van die twee echt super uitgebouwd. Ik speel graag met muziek en taal, maar echt vernieuwend, en dus creatief, voel ik me zelden. Echt abnormaal schijnt dit niet te zijn. Als mensen iets origineel noemen, schijnen ze meestal gewoon niet te weten wat de achterliggende inspiratie ervan is (Austin Kleon – steal like an artist). Maar toch wringt het een beetje, dat mijn songschrijverij altijd voortgolft op wat andere artiesten reeds voorgedaan hebben. Tot mijn grote spijt gaan ook jammen, soleren, improviseren, … me niet zo goed af. Wellicht horen die allemaal bij praktische intelligentie. Alsof dat nog niet genoeg is ben ik bovenal ook een moeilijke leerling. Slaafse schoolse systemen liggen me niet. De muziekschool heeft me bijvoorbeeld meer muzikale passie ontnomen dan dat ze me geïnspireerd heeft door haar focus op intervaltraining, teveel noten onder en boven de balkjes, … Het best leer ik nog door me spontaan in te lezen. Elk nieuw boek leidt wel tot een flard nieuwe tekst, en elke song van iemand anders die ik beetje bij beetje onder de knie krijg, vormt vaak de basis voor een nieuwe song. Op deze manier stuntel ik ook van blog naar blog.

Er zijn zo van die momenten die scheefgetrokken zijn, en waar muziek ongelofelijk helpt

Er zijn zo van die momenten die scheefgetrokken zijn. Waar niets vanzelf gaat, en alles trekken en sleuren is. Dat geldt ook voor songwriting. Songs zouden zichzelf moeten schrijven, maar dat doen ze meestal niet.  “Als het langer dan 20 minuten duurt om een song te schrijven dan is het meestal de moeite niet.” Deze uitspraak van Peter Buck van R.E.M klinkt mooi en er zal talrijke voorbeelden van hits die op een drafje ontsproten zijn, maar gelukkig bewijzen de mooiste voorbeelden het tegendeel. ‘Static on the radio’ van Jim White is er zo eentje. Voor mij is het ongeveer de meest perfecte song die er bestaat. Het kostte Jim White jaren om het nummer te finaliseren. Elke poging ze te verfijnen was een worsteling tussen de song aan de kant leggen en er verder aan schaven. Hij wist wat hij wou schrijven, maar kon lange tijd niet de manier vinden waarop. Er waren dagen dat hij enkel een lidwoord heen en weer bewoog. Maar nu vertellen mensen hem dat het lied hen ontroert en weet hij dat het de moeite waard geweest is. Wat het nummer zo magisch maakt, blijft een raadsel. Het is wellicht een samenspel tussen vele mooie elementen zoals de prechorus, de samenzang, de ongelofelijke gelaagdheid, de warme klank, de tekst, de outro, … Jim White ziet zichzelf als een ‘machine gunner songwriter’. Van de vele duizenden songs die hij geschreven heeft, vindt hij er ongeveer 18 goed. Maar die 18 songs zijn dan ook ongelofelijk raak. Een zekerheid is dat een dag niet meer scheefgetrokken is na het beluisteren van ‘static on the radio’.

Bron: http://www.americansongwriter.com/2012/03/jim-white/
PS: Beluister zeker ook ‘chase the dark away’

 

De beslissing ging nu eenmaal met me aan de haal

Niks is fijner dan ongedwongen muziek maken, een koffietje drinken, wat wegdromen … Vaak komen de beste ideeën op zo’n moment van heerlijk lanterfanten. Dit staat jammergenoeg haaks op wat een DIY muzikant allemaal moet klaarspelen. Tegenwoordig sta je zowel in voor het creëren van muziek, het opnemen ervan, het zoeken naar een goede mixer en masterer of ditzelf leren via allerlei tutorials, het nadenken over een sociale mediastrategie, het distribueren en het uitvissen in welk format (van ouderwets warm vinyl tot …), het vinden van een goede plugger en booker of dit wederom zelf rondkrijgen, … Weg is dat ontspannen gevoel en ineens is die druk daar.

Maar de beslissing ging nu eenmaal met me aan de haal. Ze had me doelgericht uitgekozen en wou van geen wijken weten. Nog even koesterde ik de illusie dat ik de touwtjes in handen had. Maar dat bleek al snel ijdele hoop. Veel had ik niet in de pap te brokken. Zo drong het maken van een muziekalbum zich aan me op. Ik kon er enkel zo mooi mogelijk mee aan de slag. Dat is dan toch een beetje mijn beslissing. Om van elke fase in het muziekproces zoveel mogelijk te genieten. En nu tijd voor nog een koffietje.