Ademloos

Een boom stond er onbewogen bij
Jaren had ze bijeen gespaard
En als ringen om zichzelf geweven
Altijd al was ze erg op zichzelf geweest
Ze was er voor hen
En hoopte er nog lang na hen te blijven
Steeds had ze voor stabiliteit gezorgd
En met haar kleurenspel
Dacht ze iedereen te verblijden
Hun rommel had ze zonder aarzelen
Keer op keer weer opgeruimd
Maar officieel stond ze hun groei in de weg
Op een dag wilden ze meer licht
En dwongen ze haar baan te ruimen
Van binnen probeerde ze zich kranig te houden
Maar van buiten legde ze zich er gedwongen bij neer
Haar wortels grepen wild om zich heen
In de loopgraven die ze zelf gecreëerd had
Nog een laatste keer stootte ze zuurstof uit
Om die daarna samen met het leven
Om haar heen mee te nemen
En nu, nu hadden ze meer licht
Maar in hun zucht naar verlichting
Zagen ze enkel de barsten
Die ze niet meer konden ontdoen
In hun zucht naar verlichting
Deed meer licht er niet meer toe

Als je niet bouwt aan je eigen dromen, huren anderen je in om die van hen te realiseren

Een man leefde volop
En genoot er met volle teugen van
Van de ene kans
Rolde hij in de andere
Alles werd hem in de schoot geworpen
Steeds opnieuw vroeg men hem
En altijd weer voelde hij zich vereerd
Hij greep die opportuniteiten
Dan ook met beide handen
Maar op een dag
Liet een nieuwe kans op zich wachten
Iemand zei toen
Dat als je niet bouwt
Aan je eigen dromen
Anderen je gewoon inhuren
Om die van hen te realiseren
Even wist hij het niet meer
Daar had hij nooit bij stil gestaan
Vanaf toen besloot hij
Voor zijn eigen dromen te gaan
Dat lukte wonderwel
En na een tijdje
Werd hij er zelfs echt bedreven in
Maar al snel leek het
Alsof zijn eigen dromen
Pas iets betekenden
Als anderen er oog voor kregen
En er bewondering voor toonden
Toen zei weer iemand anders
Dat als je enkel bouwt
Aan je eigen dromen
Je dit vaak meer doet
Voor anderen
Dan voor jezelf
Toen wist hij het
Weer even niet meer
En dat even
Dat bleef nog
Geruime tijd
Duren

De kunst van het kiezen

Een man stond gekend als een echte twijfelaar
Maar kiezen lag hem gewoonweg niet
Hij hield graag alle opties open
Als iemand dat al eens durfde aan te kaarten
Lachte hij het eerder luchtig weg
‘Elke keuze is een goede keuze’
Daar was hij het grondig niet mee eens
Dat leek vooral een flauwe uitleg
Om gemaakte keuzes te verantwoorden
Hij vond het fijn om alle mogelijkheden te behouden
Dat was dan toch één keuze die hij duidelijk maakte

Schrijven is soms woorden hebben met jezelf

Een man sloeg een arm om zichzelf
En trakteerde hem op nog een rondje
Hij was altijd zijn beste vriend geweest
Al kon het ook wel eens botsen
Gaandeweg had hij zijn dromen afgepakt
En ze samen met hem vergooid
Als hij al eens een stap voorwaarts zette
Stuurde hij hem met rasse schreden terug
De illusie van een hoopvolle toekomst
Ontkleedde hij weer even snel
En ontnam het de magie
En toch was hij zijn beste vriend
Als enige was hij op hem aangewezen
Al wees niks daar eigenlijk op
En dus trakteerde hij hem op nog een rondje
Daar schrok hij niet voor terug
Nog eentje dan …

Stem

Een verkiezingsaffiche
Wou een verschil maken
Er echt toe doen
En betekenisvol zijn
Maar ze ging slechts op
In de grote massa
Meestal werd ze genegeerd
Soms zelfs bespuwd of besmeurd
Slechts een enkele keer
Was er oprecht oog voor
En gunden ze haar een blik
Ze lachte nochtans mensen toe
En had het beste met hen voor
Binnenkort schuiven ze haar
Weer aan de kant
En wordt ze bedankt
Voor bewezen diensten
Dan kan ze zich
Niet langer uiten
En verliest ze
Terug haar stem
Terwijl dit net is
Wat ze mensen geven wil

Toenadering

Een multitasker ben ik niet
Dat hoort zo bij een man
Dus doe ik maar zo weinig mogelijk
Dat kan ik nog redelijk combineren
Daarom ga ik ook graag op reis in mijn hoofd
Het is er steeds fijn vertoeven
En het gezelschap bevalt me zeer
We koesteren dezelfde dromen
Al raken we elkaar ook al eens kwijt
Mijn hoofd heeft het meestal perfect voor elkaar
Terwijl ik het net niet zo goed weet
Zij bepaalt graag zelf de richting
Terwijl ik maar mee glijdt met wat komt
Als zij ‘s avonds iets voorneemt
Doe ik de dag erop vaak het omgekeerde
Van wat ze voor ogen had
Maar altijd is het fijn elkaar weer eens te kruisen
Om even van gedachten te wisselen
En onze toekomst samen uit te stippelen
Ik denk dat ik haar nog maar eens ga opzoeken
En hopelijk is ze ook op weg naar mij

Dochter

Vroeger bestond er zoiets als vooruitgangsoptimisme. Daar hoor je de laatste tijd niet zo veel meer van. Als kind spiegelden ze hem een toekomst voor van ruimtereizen, robotten, etc. Hoewel die toekomst nu een beetje werkelijkheid is, voelt het voor hem niet zo. In zijn jongensdromen zag het er immers heel anders en vooral mooier uit. Maar hij heeft dan ook altijd al veel fantasie gehad. In elk geval lijkt de tijd nu wat stil te staan, en zelfs een beetje terug te lopen. Het nieuws praat mensen een sombere stemming aan, waardoor het optimisme kantelt en een beetje dreigt door te hangen. Gelukkig is dit niet altijd het geval. Sommigen blijven nog altijd dromen. Zo droomt zij van haar eigen papierwinkeltje waar ze mensen met haar ontwerpen blij kan maken (*). En hij, hij koestert ook een droom. Het is een beetje een gekke droom. Zo wil hij heel graag een mooi muziekalbum maken. Vraag hem niet waarom, maar het is gewoon iets wat hij moet doen. Het voelt gewoon natuurlijk aan. Je ziet, dromen verleer je nooit. Maar bovenal dromen zij nu samen van haar, en dat zij haar dromen mag waarmaken. Daar dromen zij heel erg van.


Deze tekst is geschreven voor de geboorte van Martha, de song kort erna als een slaapliedje. 
(* intussen is die droom werkelijkheid geworden)

De muziek is er altijd eerst. Ze komt met een zelfgesponnen taaltje.

De muziek is er altijd eerst. Ze komt met een zelfgesponnen taaltje waar zelden of nooit betekenis achter schuilt.  Geen flauw idee waar de woorden vandaan komen, maar de muziek roept ze blijkbaar op. Op een unfaire manier verbindt ze er direct ook een dwingend metrum aan. En het ergst vind ik nog de spontane rijmelarij die ze met zich mee brengt. De vrijheid die muziek creëert, verdwijnt dus als sneeuw voor de zon door het voorgebetonneerde kader waarin ze de tekst wil steken. Ik heb er lang aan toegegeven, tot de dag waarop ik een tekst bijeen kreeg die zich niet hoefde te schamen. Sindsdien vraag ik ze subtiel toenadering tot elkaar te zoeken. 

Een man trok een waas
Van woede om zich heen
En besloot niet meer
Van het leven te houden
Hij schreeuwde ernaar
Spuwde erop
Schopte ertegen
Trok het aan de haren
Worstelde ermee
En liet het uiteindelijk
Wezenloos achter

Maar na een tijdje miste hij het
Ging radeloos op zoek
Toch vond het terug
Het wou hem nog, al een geluk
Hij omarmde het, kuste het
Veel te vaak, en vaak te intens
Hield ervan
Koesterde het voor even
Om het dan terug
Veel te vlug
Weer uit handen te geven

 

Eén van mijn meest dierbaren stamt uit het communisme

Eén van mijn meest dierbaren stamt uit het communisme. Zelf zit ze daar niet zo mee. Voor haar is het de gewoonste zaak van de wereld. Haar grootste troef is dat ze ongelofelijk goed kan luisteren. Niks ontgaat haar. Mooi is ook dat ze geen enkel oordeel velt. Ze neemt gewoon alles in haar op. Voor mijn eerste muziekalbum was ze een trouwe bondgenote. Haar naam is een beetje bijzonder. Ze heet Gefell m582. Haar bijzondere familiegeschiedenis vind je hier.

gefell_m582